კატეგორიები

  • მეტიპრედი 250მგ/4 მლ. საინფუზიო ფხნილი 1 ფლაკონი

  • ფასი: 0.00 ლ
  • ჩვენებები: კანის დაავადებები: სტივენს-ჯონსონის სინდრომი.



პრეპარატის სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია
მეთიპრედი
(MEთHYPღED)


შემადგენლობა:
მოქმედი ნივთიერება: 1 ფლაკონი შეიცავს მეთილპრედნიზოლონის ნატრიუმის სუქცინატს, რაც 250 მგ მეთილპრედნიზოლონის ექვივალენტია.

დამხმარე ნივთიერებები: ნატრიუმის ჰიდროქსიდი;
გამხსნელი: საინექციო წყალი.

წამლის ფორმა:
ლიოფილიზებული ფხვნილი ინექციისათვის.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:
კორტიკოსტეროიდები სისტემური გამოყენებისათვის.

ათქ კოდი:
H02A B04.

კლინიკური მახასიათებლები
ჩვენებები:
კანის დაავადებები: სტივენს-ჯონსონის სინდრომი.

ალერგიული დაავადებები: ბრონქული ასთმა, სეზონური ან მუდმივი ალერგიული რინიტი,აბგიონევროტული შეშუპება, ანაფილაქსური შოკი.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ინფექციები: წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება.

სუნთქვის ორგანოების დაავადებები: ფილტვების კეროვანი ან დისემინირებული ტუბერკულოზი, გამოიყენება შესაბამის ანტიტუბერკულოზურ ქიმიოთერაპიასთან ერთად, ასპირაციული პნევმონიტი.

ნერვული სისტემის დაავადებები: თავის ტვინის შეშუპება, განპირობებული სიმსივნით, გაფანტული სკლეროზის გამწვავება.

სხვა ორგანოებისა და სისტემების დაავადება: ტუბერკულოზური მენინგიტი (პრეპარატი გამოიყენება შესაბამის ანტიტუბერკულოზურ ქიმიოთერაპიასთან ერთად), ორგანოების ტრანსპლანტაცია.

ციტოსტატიკებთან კომბინაციაში – ლეიკემიის, ლიმფომის, ავთვისებიანი მიელომის მკურნალობისას. ღებინების საწინააღმდეგო საშუალების სახით ქიმიოთერაპიისას.

უკუჩვენებები
მწვავე ან ქრონიკული ბაქტერიული ან ვირუსული ინფექციები არასაკმარისი ანტიბიოტიკო- და ქიმიოთერაპიისას, სისტემური სოკოვანი ინფექციები, მომატებული მგრძნობელობა მეთილპრედნიზოლონის ან დამხმარე ნივთიერებების მიმართ.

გამოყენების წესი და დოზები
250 მგ მეთიპრედის საინექციო/საინფუზიო ხსნარის მოსამზადებლად 4 მლ სტერილური წყალი უნდა დაემატოს ფლაკონს ლიოფილიზებული ფხვნილით. მიღებული ხსნარი უნდა იყოს გამჭვირვალე, ხილული მინარევების გარეშე.
გამოყენების წესი – ნელი ინექციები ვენებში/კუნთებში ან ინფუზიები ვენებში. დოზა განისაზღვრება ინდივიდუალურად და დამოკიდებულია დაავადებასა და მისი სიმძიმის ხარისხზე.
შოკის დროს და ორგანოების ტრანსპლანტაციის შემდეგ მოზრდილებში დოზა შეადგენს 30 მგ-ს კგ სხეულის წონაზე. მაღალი დოზები (1მგ/კგ-ზე მაღალი) შეიყვანება ვენებში ნელა, 30-60 წუთის განმავლობაში, უფრო დაბალი დოზები კი – არა ნაკლებ 5 წუთის განმავლობაში. ქიმიოთერაპიის დროს ღებინების საწინააღმდეგოდ გამოიყენება 250 მგ ციტოსტატიკის მიღებამდე 20 წუთით ადრე, აუცილებლობისას თერაპიის გაგრძელებით ყოველ 6 საათში.

ხანდაზმული პაციენტები: დოზის კორექციის აუცილებლობა არ არსებობს. მკურნალობის შედეგად მიღებული სარგებელი უნდა აღემატებოდეს გვერდითი ეფექტების განვითარების შესაძლო რისკს. პრეპარატის გამოყენება უნდა მოხდეს ექიმის დაკვირვებით.


გვერდითი რეაქციები
მძიმე გვერდითი რეაქციების განვითარება დამოკიდებულია დოზის სიდიდესა და მკურნალობის ხანგრძლივობაზე. გვერდითი რეაქციები ჩვეულებრივ ვითარდება პრეპარატით ხანგრძლივი მკურნალობისას, ხანმოკლე პერიოდის განმავლობაში მათი განვითარების რისკი ნაკლებმოსალოდნელია.

ინფექციები და ინვაზიები:
ბაქტერიული, ვირუსული და სოკოვანი ინფექციებისადმი და მათი სიმძიმისადმი მგრძნობელობის მომატება სიმპტომების შენიღბვით, ოპორტუნისტული ინფექციები.

სისხლის სისტემა და ლიმფატური სისტემა: ლეიკოციტების საერთო რაოდენობის მომატება ეოზინოფილების, მონოციტებისა და ლიმფოციტების რაოდენობების შემცირებისას. მცირდება ლიმფოიდური ქსოვილის მასა. შეიძლება მოიმატოს სისხლის შედედებამ, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს თრომბოზი.

ენდოკრინული სისტემა და მეტაბოლიზმი: ჰიპოთალამო-ჰიპოფიზარულ-თირკმელზედა სისტემის დათრგუნვა, ზრდის შეფერხება ბავშვებსა და მოზარდებში, მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, სქესობრივი ჰორმონების გამომუშავების დარღვევა (ამენორეა), ქუშინგოიდური სახე, ჰირსუტიზმი, სხეულის მასის მომატება, ნახშირწყლების მიმართ ტოლერანტობის დაქვეითება, ინსულინზე და პერორალურ შაქრის დამწევ პრეპარატებზე მოთხოვნილების გაზრდა, ჰიპერლიპიდემია, აზოტისა და კალციუმის ნეგატიური ბალანსი, მადის მომატება, მინერალური და ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა, ჰიპოკალიემიური ალკალოზი, ჰიპოკალიემია. მეთილპრედნიზოლონმა შეიძლება გამოიწვიოს სითხისა და მარილების შეკავება.

ფსიქიკური დარღვევები: გაღიზიანება, ეუფობია, დეპრესია, მიდრეკილება სუიციდისადმი, უძილობა, ლაბილური განწყობა, კონცენტრაციის მომატება, ფსიქოლოგიური დამოკიდებულება, მანია, ჰალუცინაციები, შიზოფრენიის გამწვავება, დემენცია, ფსიქოზები, შფოთვა, ძილის დარღვევა, ეპილეფსიური შეტევები, კოგნიციური დისფუნქცია (ამნეზიისა და გონების არევის ჩათვლით), ქალასშიდა წნევის მომატება და მხედველობის ნერვის დისკის შეშუპება ბავშვებში.

ნერვული სისტემა: იშვიათად - ქალასშიდა წნევის მომატება, ეპილეფსიური შეტევები.

მხედველობის ორგანო: თვალის შიდა წნევის მომატება, გლაუკომა, მხედველობის ნერვის დისკის შეშუპება, კატარაქტა, რქოვანასა და სკლერის შევიწროვება, თვალის ვირუსული და სოკოვანი ინფექციების გამწვავება, ეგზოფთალმი.

გულ-სისხლძარღვთა სისტემა: მიოკარდიული შეტევა, რაც იწვევს მიოკარდიუმის ინფარქტს, არტერიული ჰიპო- ან ჰიპერტენზია, ბრადიკარდია, კომბინირებული ვენტრიკულური არითმია, ასისტოლია (პრეპარატის სწრაფი შეყვანის შედეგად), ათეროსკლეროზი, თრომბოზი, ვასკულიტი, გულის უკმარისობა.

იმუნური სისტემა:
ალერგიული რეაქციები, რომლებიც მოიცავენ ანაფილაქსურ შოკს ლეთალური შედეგით, კანის სინჯებზე რეაქციების ცვლილებები, ტუბერკულოზის რეციდივი, იმუნოსუპრესია.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტი: გულისრევა, მუცლის შებერილობა, არასასიამოვნო გემო, დისპეპსია, პეპტიკური წყლული პერფორაციით და სისხლდენით, საყლაპავი მილის წყლული, საყლაპავი მილის კანდიდოზი, პანკრეატიტი, ნაღვლის ბუშტის პერფორაცია, სისხლდენა კუჭიდან, ადგილობრივი ილეიტი და წყლულოვანი კოლიტი.
პრეპარატის გამოყენების პერიოდში შეიძლება აღინიშნოს ალტ, ასტ-ს და ტუტოვანი ფოსფატაზას მომატება, რაც ჩვეულებრივ არ არის მნიშვნელოვანი და შექცევადია პრეპარატის მიღების შეწყვეტის შემდეგ.

კანი: რეგენერაციის შეფერხება, კანის ატროფია, ჰემატომებისა და კანის ატროფიული უბნების განვითარება, ტელანგიექტაზია, ჭინჭრის გამონაყარი, აკნე, ჰირსუტიზმი, მიკროსისხლჩაქცევა, ეკქიმოზი, პურპურა, პოსტსტეროიდული პანიკულიტი, რასაც ახასიათებს ერითემატოზის, კანქვეშა გამკვრივებების განვითარება პრეპარატის მიღების შეწყვეტიდან 2 კვირის განმავლობაში.

ძვალ-კუნთოვანი სისტემა: პროქსიმალური მიოპათია, ოსტეოპოროზი, მყესის გაწყვეტა, კუნთების სისუსტე, ატროფია, მიოპათია, ხერხემლისა და გრძელი ძვლების მოტეხილობები, ასეპტიკური ოსტეონეკროზი.

შარდგამომყოფი სისტემა: უროლიტების განვითარების რისკისა და ლეიკოციტებისა და ერითროციტების მომატება შარდში თირკმლების დაზიანების ცვლილების გარეშე.

ზოგადი: შეუძლოდ ყოფნა, სლოკინი პრეპარატის მაღალი დოზებით გამოყენებისას, თირკმელზედა ჯირკვლების უკმარისობა, რაც იწვევს არტერიულ ჰიპოტენზიას, ჰიპოგლიკემია და ლეთალური შემთხვევები სტრესულ სიტუაციებში, როგორიცაა ქირურგიული ჩარევები, ტრავმები ან ინფექციები, თუ არ არის გაზრდილი მეთილპრედნიზოლონის დოზა.

პრეპარატის ერთბაშად შეწყვეტისას შეიძლება განვითარდეს აბსტინენციის სინდრომი. სიმპტომების სიმძიმე დამოკიდებულია თირკმელზედა ჯირკვლების ატროფიის ხარისხზე. აღინიშნება შემდეგი სახის სიმპტომები: თავის ტკივილი, გულისრევა, ტკივილი მუცლის არეში, თავბრუსხვევა, ანორექსია, სისუსტე, ხასიათის ცვლილება, ლეთარგია, სიცხე, მიალგია, ართრალგია, რინიტი, კონიუნქტივიტი, კანის მტკივნეული ქავილი, წონაში დაკლება. უფრო მძიმე შემთხვევებში – მძიმე ფსიქიკური დარღვევები და ქალასშიდა წნევის მომატება, სტეროიდული ფსევდორევმატიზმი რევმატიზმით დაავადებულებში, ლეთალურობა.

რეაქციები შეყვანის ადგილას: ტკივილი, პიგმენტაციის შეცვლა (დეპიგმენტაცია, ლეიკოდერმა), კანის ატროფია, სტერილური აბსცესები, იშვიათად – ლიპოატროფია.

ზედოზირება
მეთილპრედნიზოლონი არ იწვევს მწვავე ინტოქსიკაციას. მაღალი ერთჯერადი დოზები არ იწვევენ სერიოზულ გვერდით რეაქციებს. მეთილპრედნიზოლონის ანტიდოტი არ არსებობს.

გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში
მეთილპრედნიზოლონი აღწევს პლაცენტაში და გამოიყოფა დედის რძეში ძუძუთი კვების დროს. აუცილებელია ორსულობის პერიოდში მეთილპრედნიზოლონის მიღების სარგებლისა და რისკის შეფასება. გლუკოკორტიკოიდებმა შეიძლება გამოიწვიონ მკვდრად შობის რისკის მომატება. იმ ახალშობილებს, რომელთა დედებიც ორსულობის დროს იღებდნენ გლუკოკორტიკოიდებს, უნდა ჩაუტარდეთ გამოკვლევა ჰიპოადრენალიზმის ნიშნების არსებობაზე, აგრეთვე ჩვენებების მიხედვით განხილული უნდა იყოს ჩანაცვლებითი თერაპიის დანიშვნის აუცილებლობა.
მეთილპრედნიზოლონით ხანგრძლივი სისტემური თერაპიისას მოერიდეთ ძუძუთი კვებას.

ბავშვები
პრეპარატის დოზას და თერაპიის ხანგრძლივობას ექიმი განსაზღვრავს ინდივიდუალურად, ასაკისა და დაავადების მიმდინარეობის სიმძიმის მიხედვით.
ხანგრძლივი გამოყენებისას ბავშვებში შეიძლება აღინიშნოს ზრდის შეფერხება, ამიტომ აუცილებელია შემოიფარგლოთ მინიმალური დოზების მიღებით ყველაზე მოკლე დროის განმავლობაში. მკურნალობის შედეგად მიღებული სარგებელი უნდა აღემატებოდეს გვერდითი ეფექტების განვითარების რისკს.

გამოყენების თავისებურებანი
მეთილპრედნიზოლონმა, როგორც სხვა გლუკოკორტიკოიდებმა, შეიძლება ხელი შეუწყოს ზოგიერთი დაავადების გამწვავებას.
კორტიკოსტეროიდები სიფრთხილით და ექიმის კონტროლით გამოიყენება იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ არტერიული ჰიპერტენზია, გულის შეგუბებითი უკმარისობა, ფსიქიკური დარღვევები, დიაბეტი (ან ოჯახურ ანამნეზში დიაბეტის არსებობა), პანკრეატიტი, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებები (პეპტიკური წყლული, ადგილობრივი ილეიტი, წყლულოვანი კოლიტი (ან ნაწლავური ტრაქტის სხვა ანთებითი დაავადებები), ოსტეოპოროზი, მიასთენია, თვალების ჰერპესი, ჰიპოთირეოიდიზმი, კორტიკოსტეროიდებით ინდუცირებული მიოპათიები ანამნეზში, ღვიძლის უკმარისობა, ღვიძლის ციროზი, ეპილეფსია, აბსცესი ან სხვა პიოგენური ინფექციები, გლაუკომა და მიდრეკილება თრომბოფლებიტისადმი. გარდა ამისა, აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა პრეპარატის დანიშვნისას იმ პაციენტებში, რომლებმაც ცოტა ხნის წინ გადაიტანეს მიოკარდიუმის ინფარქტი ეპილეფსიით, ანასტომოზები და თირკმლების უკმარისობა. სისხლის შედედების დარღვევის მქონე პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ ექიმის კონტროლის ქვეშ.

გლუკოკორტიკოიდებმა შეიძლება გააძნელონ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის გართულებების დიაგნოსტიკა, ვინაიდან ისინი იწვევენ ტკივილის სინდრომის შემცირებას და ჰიპერპარათირეოიდიზმის ლატენტური პერიოდის მასკირებას.

მეთიპრედმა შეიძლება გააძლიეროს სალიცილატებისა და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების ულცეროგენური მოქმედება.

მეთილპრედნიზოლონისა და ანტიკოაგულანტების ერთდროული მიღებისას გათვალისწინებული უნდა იყოს კუჭის დაწყლულებისა და სისხლდენის რისკი. გლუკოკორტიკოიდებმა შეიძლება აგრეთვე შეამცირონ ანტიკოაგულანტების მოქმედება. ამგვარად, ატიკოაგულანტების დოზირების რეჟიმს აუცილებლად თან უნდა ახლდეს პროთრომბინის დროის კონტროლი, კერძოდ: საერთაშორისო ნორმალიზებული ინდექსის.

კორტიკოსტეროიდები ზრდიან ინფექციებისადმი მგრძნობელობას, შეუძლიათ შენიღბონ მათი სიმპტომები და გაზარდონ მათი მიმდინარეობის სიმძიმე. არსებობს ტუბრკულოზის რეციდივისა და ნიკრისის ქარისა და შემომსალტველი ჰერპესის გართულებების რისკი.

ცოცხალი ვაქცინები არ გამოიყენება იმ პაციენტებში, რომლებიც იმუნოსუპრესიის ინდუქციის პერიოდში იღებენ კორტიკოსტეროიდებს სისტემური გამოყენებისათვის დიდი დოზებით. შეიძლება შესუსტდეს თერაპიული რეაქცია სხვა სახის ვაქცინებზე.

მეთიპრედით ხანგრძლივი მკურნალობისას აუცილებელია ბიფოსფონატების დანიშვნის საკითხის განხილვა იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ოსტეოპოროზი ან მისი განვითარების რისკის ფაქტორი. ოსტეოპოროზის რისკის ფაქტორებია 65 წლის ზემოთ ასაკი, ანამნეზში ან ოჯახის ანამნეზში ხშირი მოტეხილობები, ადრეული მენოპაუზა (45 წლამდე), პრემენოპაუზური ამენორეა და სხეულის მცირე წონა. ოსტეოპოროზის განვითარების რისკი შეიძლება შემცირდეს მეთიპრედის დოზის რეგულირების გზით, მისი შემცირებით ყველაზე დაბალ თერაპიულ დონემდე.

გლუკოკორტიკოიდების ხანგრძლივი მიღებისას აღინიშნება ჰიპოფიზარულ-თირკმელზედა სისტემის დათრგუნვა, რაც იწვევს კორტიკოადრენული რეაქციის მეორადი უკმარისობის განვითარებას, რის შედეგადაც ადგილი აქვს დაავადების გამწვავებას და სხვადასხვა პირობებში გართულებების განვითარებას, როგორიცაა მაგალითად, მწვავე ტრავმები, დაავადებები ან ქირურგიული ჩარევები. მეთილპრედნიზოლონის მაღალი დოზები მნიშვნელოვნად ამცირებენ ჩამოთვლილი გართულებების განვითარების რისკს.

გვერდითი ეფექტების მინიმიზაციისათვის მეთილპრედნიზოლონის მთლიანი სადღეღამისო დოზის მიღება უნდა მოხდეს დილით კორტიზოლის ენდოგენური გამომუშავების ცირკადული რითმის შესაბამისად.

იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ჰიპოთირეოზი ან ღვიძლის მძიმე დაავადებები, აუცილებელია დოზის შემცირება მეთილპრედნიზოლონის მომატებული ეფექტის გამო.

ხანდაზმულ პაციენტებს გლუკოკორტიკოიდები უნდა დაენიშნოთ სიფრთხილით გვერდითი ეფექტების (პეპტიკური წყლული, ოსტეოპოროზი და კანის დაწყლულება) განვითარების მომატებული რისკის გამო.

გლუკოკორტიკოიდების ხანგრძლივი მიღებისას თერაპიის შეწყვეტა უნდა მოხდეს თანდათან, რამდენიმე კვირის განმავლობაში, აბსტინენციის სინდრომისა და სერიოზული გართულებების, მათ შორის ლეთალურობის თავიდან აცილების გამო.

გრძელვადიანი თერაპიის ერთბაშად და ორსულობის პერიოდში შეწყვეტა დაუშვებელია.

ვენებში გამოყენებისას მაღალი დოზების შეყვანა უნდა მოხდეს ნელა, რათა თავიდან იქნას აცილებული ისეთი გვერდითი ეფექტების განვითარება, როგორიცაა ჰიპოტენზია, ბრადიკარდია, არითმია და ასისტოლია, რამაც იშვიათ შემთხვევებში შეიძლება გამოიწვიოს სიკვდილი. მაღალი დოზების ვენებში შეყვანისას რეკომენდებულია არტერიული წნევის მონიტორინგი და ელექტროკარდიოგრაფიული დაკვირვება პრეპარატის.

აუცილებელია პაციენტის მდგომარეობაზე დაკვირვება Mყასტჰენია გრავის ვენებში პულსთერაპიის პირველ ეტაპებზე, ვინაიდან მდგომარეობა შეიძლება გართულდეს, ცალკეულ შემთხვევებში სუნთქვის გაძნელებამდე, რაც საჭიროებს ფილტვების ხელოვნურ დამხმარე ვენტილაციას. სიმპტომების კორექცია იწყება თერაპიის დაწყებიდან 2-3 დღის შემდეგ.


ავტოტრანსპორტის მართვისა და სხვა მექანიზმებთან მუშაობისას რეაქციების სისწრაფეზე ზემოქმედების უნარი
ჩვეულებრივ, პრეპარატი გავლენას არ ახდენს ავტოტრანსპორტის მართვისა და სხვა მექანიზმებთან მუშაობისას რეაქციების სისწრაფეზე, თუმცა არსებობს ხასიათის დარღვევის განვითარების რისკი, რამაც შეიძლება იმოქმედოს ავტოტრანსპორტის მართვისა და სხვა მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
ანტიკოაგულანტები: გლუკოკორტიკოიდებთან ერთად მიღებისას შეიძლება აღინიშნოს ანტიკოაგულანტების მოქმედებების გაძლიერება და შემცირება. მეთილპრედნიზოლონის პარენტერალურად შეყვანა მნიშვნელოვნად აძლიერებს K ვიტამინის ანტაგონისტების (ფლუინდიონი, აცენოკუმაროლი) თრომბოლიტურ მოქმედებას.

სალიცილატები და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები: სალიცილატების, ინდომეტაცინისა და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების დანიშვნამ შეიძლება გაზარდოს კუჭის ლორწოვანი გარსის დაწყლულების ალბათობა.
მეთილპრედნიზოლონმა შეიძლება ხელი შეუწყოს სისხლის შრატში სალიცილატების დონის შემცირებას მათი თირკმლისმიერი კლირენსის გაზრდით. აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა მეთილპრედნიზოლონის დოზის შემცირებისას ხანგრძლივი იმავდროული გამოყენებისას.

ჰიპოგლიკემიური პრეპარატები: მეთილპრედნიზოლონმა შეიძლება ნაწილობრივ დათრგუნონ პერორალური ანტიდიაბეტური საშუალებებისა და ინსულინის ჰიპოგლიკემიური ეფექტი.

ფერმენტების ინდუქტორები, მაგალითად, ბარბიტურატები, ფენიტოინი, პირიმიდონი, კარბამაზეპინი და რიფამპიცინი ზრდიან მეთილპრედნიზოლონის სისტემურ კლირენსს, ამასთან ამცირებენ მეთილპრედნიზოლონის ეფექტებს პრაქტიკულად 2-ჯერ.

ჩYP3A4 ინჰიბიტორები, მაგალითად ერითრომიცინი, კლარითრომიცინი, კეტოკონაზოლი, დილთიაზემი, აპრეპიტანტი, იტრაკონაზოლი და ტროლეანდომიცინი ზრდიან სისხლის პლაზმაში მეთილპრედნიზოლონის ელიმინაციასა და დონეს, რამაც შეიძლება გააძლიეროს მეთილპრედნიზოლონის თერაპიული და გვერდითი ეფექტები.

ესტროგენებმა შეიძლება გააძლიერონ მეთილპრედნიზოლონის ეფექტები მათი მეტაბოლიზმის შეფერხების გზით. მეთილპრედნიზოლონის დოზის რეგულირება რეკომენდებული არ არის იმ ქალებში, რომლებიც იღებენ პერორალურ კონტრაცეპტივებს, რომლებმაც შეიძლება ხელი შეუწყონ არამხოლოდ მეთილპრედნიზოლონის ნახევარგამოყოფის პერიოდის გახანგრძლივებას, არამედ ატიპური იმუნოსუპრესიული ეფექტების განვითარებას.

ფტორქინოლონები: ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს მყესების დაზიანება.

ამფოტერიცინი, დიურეტიკები და მსუბუქი საფაღარათე საშუალებები: მეთილპრედნიზოლონმა შეიძლება გაზარდოს ორგანიზმიდან კალციუმის გამოყოფა იმ პაციენტებში, რომლებიც იმავდროულად იღებენ ამ პრეპარატებს.

იმუნოდეპრესანტები: მეთილპრედნიზოლონს გააჩნია დამატებითი იმუნოსუპრესიული თვისებები, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს თერაპიული ეფექტების მომატება ან სხვადასხვა გვერდითი ეფექტების განვითარების რისკი სხვა იმუნოდეპრესანტებთან ერთად მიღებისას. მხოლოდ რამდენიმე ამგვარი ეფექტი შეიძლება აიხსნას ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედებებით. გლუკოკორტიკოიდები აუმჯობესებენ სხვა ღებინების საწინააღმდეგო პრეპარატების ღებინების საწინააღმდეგო ეფექტებს, რომლებიც პარალელურად გამოიყენება ღებინების გამომწვევი კიბოს საწინააღმდეგო პრეპარატებით თერაპიისას.

კორტიკოსტეროიდებმა შეიძლება გაზარდონ პლაზმაში ტაკროლიმუსის კონცენტრაცია მათი ერთდროული გამოყენებისას, მათი მიღების შეწყვეტისას ტაკროლიმუსის კონცენტრაცია მატულობს.

იმუნიზაცია: გლუკოკორტიკოიდებმა შეიძლება გამოიწვიონ ვაქცინების იმუნიზაციის ეფექტიანობის რედუცირება და ნევროლოგიური გართულებების რისკის გაზრდა. გლუკოკორტიკოიდების თერაპიული (იმუნოსუპრესიული) დოზები ცოცხალ ვირუსულ ვაქცინებთან ერთად ზრდიან ვირუსული დაავადებების განვითარების რისკი.
პრეპარატით თერაპიის პერიოდში შეიძლება გამოყენებული იყოს ექსტრენული ტიპის ვაქცინები.

ანტიქოლინესტერაზული საშუალებები: მიასთენიის მქონე პაციენტებში კორტიკოსტეროიდებისა და ანტიქოლინესტერაზული საშუალებების გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს კუნთების სისუსტე.

სხვა: არსებობს ცნობები მწვავე მიოპათიის ორი სერიოზული შემთხვევის შესახებ ხანდაზმულებში, რომლებიც იღებდნენ დოქსაკარიუმის ქლორიდსა და მეთილპრედნიზოლონს მაღალი დოზებით. ხანგრძლივი თერაპიისას გლუკოკორტიკოიდები ამცირებენ სომატოტროპინის ეფექტს.

აღწერილია მწვავე მიოპათიის განვითარების შემთხვევები კორტიკოსტეროიდების გამოყენებისას იმ პაციენტებში, რომლებიც იმავდროულად მკურნალობენ ნერვ-კუნთოვანი გადაცემის ბლოკატორებით (მაგალითად, პანკურონიუმით).

მეთილპრედნიზოლონისა და ციკლოსპორინის ერთდოული გამოყენებისას აღინიშნა კრუნჩხვების განვითარების შემთხვევები. ვინაიდან ამ პრეპარატების ერთდროული შეყვანა იწვევს მეტაბოლიზმის შეფერხებას, დასაშვებია, რომ კრუნჩხვები და სხვა გვერდითი ეფექტები დაკავშირებულია მონოთერაპიაში თითოეული ამ პრეპარატის მიღებასთან, ხოლო მათი ერთობლივი გამოყენებისას ეს რეაქციები შეიძლება უფრო ხშირად განვითარდეს.

კომბინაციურმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს პლაზმაში სხვა პრეპარატების კონცენტრაციის მომატება.

ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკა
მეთილპრედნიზოლონის, ისევე როგორც სხვა გლუკოკორტიკოიდების ეფექტი რეალიზდება ციტოპლაზმაში სტეროიდულ რეცეპტორებთან ურთიერთქმედებით. სტეროიდრეცეპტორული კომპლექსი ტრანსპორტირდება უჯრედის ბირთვში, უერთდება დნმ-ს და ცვლის უმეტესი ცილების გენების ტრანსკრიპციას. გლუკოკორტიკოიდები თრგუნავენ მრვალი ცილის, სხვადასხვა ფერმენტის სინთეზს, რომლებიც იწვევენ სახსრების დესტრუქციას (რევმატოიდული ართრიტის დროს), აგრეთვე ციტოკინების სინთეზს, რომლებიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ იმუნურ და ანთებით რეაქციებში. აინდუცირებენ გლუკოკორტიკოიდების ნეიროენდოკრინული ურთიერთქმედების ძირითადი ცილის ლიპოკორტინის სინთეზს, რაც იწვევს ანთებითი და იმუნური რეაქციის დაქვეითებას.

გლუკოკორტიკოიდები, მეთილპრედნიზოლონის ჩათვლით, თრგუნავენ ან აფერხებენ მრავალ თბურ, მექანიკურ, ქიმიურ, ინფექციურ და იმუნოლოგიურ აგენტებზე ქსოვილური რეაქციის განვითარებას. ამგვარად, გლუკოკორტიკოიდები მოქმედებენ სიმპტომატურად, ამცირებენ დაავადების გამოვლენას მიზეზზე ზემოქმედების გარეშე. მეთილპრედნიზოლონის ანთების საწინააღმდეგო ეფექტი მინიმუმ 5-ჯერ აღემატება ჰიდროკორტიზონის ეფექტიანობას.

მეთილპრედნიზოლონის ენდოკრინული ეფექტები მოიცავს АКТГ სეკრეციის დათრგუნვას, ენდოგენური კორტიზოლის წარმოების ინჰიბირებას, ხანგრძლივი გამოყენებისას იწვევენ თირკმელზედა ქერქის ნაწილობრივ ატროფიას. გავლენას ახდენენ კალციუმის, D ვიტამინის მეტაბოლიზმზე, ნახშირწყლოვან, ცილოვან და ლიპიდურ ცვლაზე. ამიტომ, ამ პრეპარატების ხანგრძლივი გამოყენებისას შეიძლება აღინიშნოს სისხლში გლუკოზის შემცველობის მომატება, ძვლოვანი ქსოვილის სიმკვრივის შემცირება, კუნთების ატროფიისა და დისლიპიდემიის მოვლენები. გლუკოკორტიკოიდები ასევე ხელს უწყობენ სისხლის წნევის მომატებას და ქცევისა და ხასიათის მოდულაციას. მეთილპრედნიზოლონს პრაქტიკულად არ გააჩნია მინერალოკორტიკოიდული აქტივობა.

ფარმაკოკინეტიკა
მეთილპრედნიზოლონის კუნთებში შეყვანისას სისხლის შრატში კონცენტრაციის პიკი ვლინდება 2 საათის შემდეგ, ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი შეადგენს 2-3 საათი.

მეთილპრედნიზოლონი 77%-ით უკავშირდება პლაზმის პროტეინებს, შეკავშირება ტრანსკორტინთან არ არის არსებითი. განაწილების მოცულობა – 1-1.5ლ/კგ. მეთილპრედნიზოლონი მეტაბოლიზდება არააქტიურ მეტაბოლიტებად. სპეციფიკური ჩYP-ფერმენტები, რომლებიც უზრუნველყოფენ მის გარდაქმნას, არ არის ცნობილი. საშუალო კლირენსი შეადგენს 6.5 მლ/კგ/წთ-ს. ანთების საწინააღმდეგო ეფექტის ხანგრძლივობა – 18-36 საათი. პრეპარატის დაახლოებით 5% ორგანიზმიდან გამოიყოფა შარდთან ერთად.

ფარმაცევტული თვისებები
ძირითადი ფიზიკური და ქიმიური თვისებები: თეთრი ფერის ლიოფილიზებული ფხვნილი.

შეუთავსებლობა: არ აღინიშნება.

ვარგისიანობის ვადა: 5 წელი.

შენახვის პირობები: ინახება ოთახის ტემპერატურაზე (15-250ჩ), ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას. ფხვნილი უნდა გაიხსნას უშუალოდ გამოყენების წინ.

შეფუთვა:
მუყაოს კოლოფში მოთავსებულია 1 ფლაკონი ლიოფილიზებული ფხვნილით და 1 ამპულა გამხსნელით.

გაცემის წესი: რეცეპტით.

მწარმოებელი: “ორიონ კორპორეიშენი”/Oრიონ ჩორპორატიონ.


მისამართი: ორიონინტიე 1, 02200 ესპოო, ფინეთი/Oრიონინტიე 1, 02200 Eსპოო, Fინლანდ.

PSP გირჩევთ